Temel Güven

Temel güven duygusu doğumla beraber bebeklik döneminde oluşan bir duygudur. Genellikle ilk 1 yaş bu duygunun yerleşmesinde ve sağlıklı oluşumunda çok önemlidir. Bu dönemde bebekler savunmasız ve yardıma muhtaçtır. Bebeklerin bu dönemde tek yapabildiği tüm varlığı ile dışarıdan gelen uyaranları içe almaktır. Kendilerine bakmaya hazır bir anne olabildiğince her zaman çevrelerinde bulunmaktadır. Bebeğin rahatlığı tamamen dışarıdan ona verilecek besin, sevgi, ilgi, annenin sesi, annenin dokunması… gibi dış uyaranlara bağlıdır. Bu dönemde bebek ilk toplumsal görevi olan almayı da öğrenir. Bu dönemde annenin bebeğinin ihtiyaçlarına düzenli ve sürekli olarak cevap verebilmesi çok önemlidir. Bu yolla bebek anneden geçici bir sürede olsa ayrı kalsa büyük tepkiler vermeyecektir, çünkü anne bebeğin ihtiyacı olduğunda tutarlı ve sürekli bir şekilde onun yanında olduğunu hissettirmektedir. İşte bu anne bebek arasında ki bu tutarlılık ve süreklilik bebekte temel güven duygusunu oluşturmaktadır.

Bebeklik döneminde anneden ayrılma er geç olacaktır. Bu dönemin erişkinliğe yansıması ise bebeklik döneminde ki huzuru ve rahatı arama dürtüsü olacaktır. İşte bu dürtü ve gereksinim dini inançta simgeleşmekte ve dinlerin temelini de oluşturmaktadır.

Bu dönemde sağlıksız veya tutarsız bir anne ile büyüyen bir bebeğin güven duygusunda da ciddi bozukluklar oluşacak ve bu dönemde elde edilemeyen istek ve dürtüler erişkinlik çağına yansıyacaktır. Erişkinlik çağına geldiğinde bebeklik döneminde ruhsal anlamda yeterince doyurulmaması nedeniyle kişi aşırı bağımlı, devamlı almak isteyen, pasif bir karaktere sahip olacaktır.