yanlız karanlık

gece olmuş saat kaç ben nöbetteyim kaç saattir hemşireden başka arayan yok oturmuş bilgisayar başında karanlık ve ben birbirimizin yanındayız ara sıra monitörün ışığı bizi bölsede ayıramıyor karanlığımdan beni, girdabında dibe çekilirken kimse görmüyor nereye gittiğimi farkedilmiyor karanlık sarmış heryanımı boğuyor bırakmıyor kurtulmak istesemde...pencereden bakıyorum hala yürüyen insanlar şakalaşıyor, arabalar geçiyor,kömür kokusu, sis, duman ve soğuk hepsinin o an bir anlamı oluyor benim haricimde, bense anlamsızlığımda kayboluyorum, ah bir ışık olsa karanlık heyerde sadece aşağısı var tek yön başka yolda yok,gidiyorum sadece durmamak için durmak daha zor bilmeden ne olduğunu ,sadece düştüğümü biliyorum ama umut var ya ışığı bulursam düştüğüm yerde yada düşerken beni kurtaracak çekip alacak beni,diyecek gel benimle buradan çıkacağız..ve ben bu saatte bu yerde inatla yaşamaya devam ederken karanlığımı kendim yenerek çıkamazken ve insanları kendi kuyularından çıkarırken neden ben kendi kuyumu derinleştiriyorum bilmiyorum. tony gatlif in film müziğini dinliyorum ve sadece yazmak geliyor içimden..elimden şimdilik bu geliyor..